Í Kána eitt kvøldið
Í Kána eitt kvøldið við veitslunnar borð
- Hey, skál, drekkið í botn -
sat hugtungur mangur, og fá vóru orð.
- Lat okkum tøma glasið í botn.
Tí mjøður var uppi, og als einki vín,
- Hey, skál, drekkið í botn -
burt gamalur raggar um eystaru sýn.
- Lat okkum tøma glasið í botn.
Tá mælti Várharra, tað er ikki gott,
- Hey, skál, drekkið í botn -
at menn ganga turrir í Kána á nátt.
- Lat okkum tøma glasið í botn.
So gjørdi hann vatnið til perlandi vín
- Hey, skál, drekkið í botn -
og bar hinum gamla um eystaru sýn.
- Lat okkum tøma glasið í botn.
Hann mælti tey orðini mergjað og reyst:
- Hey, skál, drekkið í botn -
góð kvinnan er manni, tó vínið er best.
- Lat okkum tøma glasið í botn.
Tá frøddist hin gamli, hann kom fram um sýn,
- Hey, skál, drekkið í botn -
fór kvøðandi heim eftir vegnum um vín.
- Lat okkum tøma glasið í botn.
Hann leskaði seggir, ja leskar teir enn
- Hey, skál, drekkið í botn -
vælsignaði, drekkið nú kvinnur og menn.
- Lat okkum tøma glasið í botn.
